प्रतिस्पर्धात्मक होइन, प्रेरणादायी शिक्षाले बदल्छ समाज

Sharing is caring!

अलिक अगाडिको घटना । एक हुल शिक्षक हातमा फूलको बुके, माला बोकेर शिक्षा मन्त्रालय जाँदै थिए । केही शिक्षकसँग यस पंतिकारको भेट भयो ।

‘पहिलेको शिक्षक अहिले शिक्षामन्त्री हुनुभएको छ । बधाई दिन हिँडेको । शिक्षक शिक्षामन्त्री जस्तो उच्च पदमा पुग्नु भनेको हामी सबै शिक्षकको सम्मान हो, गौरव हो,’ यति भन्दै ती शिक्षक हतारिँदै दगुरे ।

शिक्षण पेसा छोडेेर मन्त्री बन्दा शिक्षकको सम्मान कसरी भयो ? बरु अपमान भएन र ? शिक्षामन्त्रीको पद खुस्किएपछि मन्त्रीले गर्वका साथ पुनःशिक्षण पेसा अंगालेमा पो शिक्षक पेसा सम्मानित हुने होइन र ? मेरो मनमा यस्तै प्रश्नहरु उब्जिए ।

भारतीय वैज्ञानिक एपीजे अब्दूल कलाम सन् २००२ देखि ०७ सम्म भारतका राष्ट्रपति बने । पदावधि सकिएपछि भारतका दूरदराजका विद्यालयहरूमा पढाउँदै हिँडे । विद्यार्थीहरूले सोधेको प्रायः सबैजसो जिज्ञासाको उनी इमेलबाट जबाफ दिन्थे भन्ने विश्वास गर्छन् भारतीय नागरिक । ८३ वर्षको उमेरमा सन् २०१५ मा इन्डियन इन्स्टिच्यूट अफ म्यानेजमेन्ट, सिलोङमा विद्यार्थीहरूलाई पढाइरहेका बेला नै उनी परमात्मामा लिन भए ।

फरक प्रसङ्ग । छोरो ‘नाईं-नाईं स्कूल नजाने…’ भन्दै चिच्याउँदै रोइरहेको थियो । आमाले छोरोलाई घिच्याउँदै स्कूलतिर लाँदै थिइन् । पख तँलाई मिसले कुटेपछि थाहा पाउँछस्, भन्दै थिइन् आमा । छिटो हिँड भन्दै छोरालाई हकार्दै थिइन् ।

विपरीत दिशाबाट कसाईले एउटा खसी घिसार्दै ल्याइरहेको थियो । खसी म्याँ-म्याँ गर्दै कराउँदै थियो । खसी कराएको देखेर बालक टोलायो । उसले त्यो खसी किन रोएको आमा भन्दै सोध्यो ।

‘नचाहिने थाङ्ने कुरा के सोधेको ? स्कूल जान ढिलो भइसक्यो,’ झर्किंदै आमाले भनिन् ।

बालकको कौतुहलता मेटिएको थिएन । त्यो खसी किन कराएको भन्नु अनि मात्र स्कूल जान्छु भनेर अड्डी लिन थाल्यो उसले । आमाले भनिन्- त्यो कसाईले खसी किन्यो । खसीलाई पसलमा लगेर काट्छ, मार्छ । अनि मासु बनाएर बेच्छ । हो, त्यो कुरा खसीले थाहा पाएर कराएको ।

बालकले भन्यो, ‘त्यस्तो जाबो ! म त मलाई जस्तै समातेर स्कूल लगेको होला कि भनेर !’

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here